Help Us Improve Our Site

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΔΙΑΦΟΡΑ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΔΙΑΦΟΡΑ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Δευτέρα 28 Μαρτίου 2016

Σπαθόλαδο: Το αρχαίο βάλσαμο των Σπαρτιατών είναι το καλύτερο καλλυντικό [εικόνες]

Σπαθόλαδο: Το αρχαίο βάλσαμο των Σπαρτιατών είναι το καλύτερο καλλυντικό [εικόνες] 

Το σπαθόλαδο -hypericum oil ή βάλσαμο ή St.John’s wort oil- είναι ένα αποτελεσματικό φάρμακο και αποδεικνύεται και το καλύτερο καλλυντικό. Το περίφημο βάλσαμο των αρχαίων Σπαρτιατών είναι ιδανικό για πληγές και χτυπήματα, μώλωπες, εκχυμώσεις, στραμπουλήγματα, εγκαύματα, φλεγμονές, τσιμπήματα.

Είναι ταυτόχρονα ιδανικό για το ντεκολτέ των γυναικών και μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως απαραίτητο προϊόν καλλωπισμού. Ενδείκνυται για καθημερινή χρήση σε  πρόσωπο και σώμα, ενώ είναι ακόμη υγρά από το ντους, γιατί έτσι το νερό κλειδώνει την  υγρασία στο δέρμα, απλώνεται ευκολότερα και ελαχιστοποιείται η αίσθηση του λαδιού.


Όταν  σκάνε τα χείλια είναι το μόνο που τα επαναφέρει και μάλιστα, χωρίς υπερβολή μέσα σε λίγη ώρα. Είναι πάμφθηνο και το προμηθεύεται κανείς από φαρμακείο. Επιλέξτε αυτό που θα έχει  τυπωμένα στο μπουκάλι τα τυπικά χαρακτηριστικά του.


Ερχεται από την αρχαιότητα
Αποτέλεσε το περίφημο ίαμα των αρχαίων Σπαρτιατών, με το οποίο θεράπευαν τις πληγές τους μετά τις μάχες, ενώ το πρότειναν οι θεραπευτές της εποχής για την αντιμετώπιση της κατάθλιψης και του έλκους στομάχου.


Αναγνωρισμένο για τις πολλές του ιδιότητες, το σπαθόλαδο κατάφερε να διατηρηθεί ως «απαραίτητο γιατρικό», από αρχαιοτάτων χρόνων έως σήμερα, παρά το γεγονός ότι δεν είναι ευρέως γνωστό πού μπορεί να το βρει κανείς ή πώς να το παρασκευάσει.



Στην περιφέρεια, πολλοί είναι εκείνοι που το φτιάχνουν μόνοι τους. Στις αρχές Μαΐου και για περίπου έναν μήνα ανθίζει το σπαθόχορτο, ένα από τα σημαντικότερα λουλούδια της ελληνικής πανίδας.

 Μαζεύουμε τα άνθη και τα βάζουμε σε ένα βάζο για τρεις εβδομάδες στον ήλιο ( ένα μέρος άνθη και τρία μέρη ελαιόλαδο). Όταν το ελαιόλαδο πάρει ένα κόκκινο χρώμα είναι έτοιμο για χρήση. Προσοχή όμως δεν το χρησιμοποιούμε ποτέ όταν πρόκειται να μας δει ο ήλιος προκαλεί φωτοευαισθησία.



 

Ενα φαρμακείο μόνο του
Διακρίνεται, όχι μόνο για το έντονο κίτρινο χρώμα του, αλλά και για τις πολλές θεραπευτικές του ιδιότητες – αντισηπτικές, αντιοξειδωτικές, αντιφλεγμονώδεις, στυπτικές και επουλωτικές. Βοηθά δε σημαντικά, όπως λέγεται, στην αντιμετώπιση της ισχιαλγίας, των ρευματικών πόνων και των πόνων των αρθρώσεων κι έχει άριστες επουλωτικές ιδιότητες (συνίσταται για την επούλωση πληγών, μωλώπων και εγκαυμάτων πρώτου βαθμού).



Το σπαθόχορτο ή το βαλσαμόχορτο, όπως το γνωρίζει αρκετός κόσμος, αποτελεί το κύριο συστατικό του σπαθόλαδου που, σύμφωνα με τον Διοσκουρίδη, είχε και ιδιότητες αντικαταθλιπτικού.

Στις ΗΠΑ, όπου καταγράφει υψηλές πωλήσεις, ύστερα από σχετκό πρόγραμμα του ABC News, τον Ιούνιο του 1997, το σπαθόλαδο αποτέλεσε το εναλλακτικό «πρόζακ» για την ήπια και μέτρια κατάθλιψη.


Στη Γερμανία το σπαθόλαδο, που χρησιμοποιείται ως αντισπασμωδικό αλλά και για την αντιμετώπιση αϋπνιών, αποτελεί συχνά συνταγογραφούμενο από τους γιατρούς φάρμακο κατά της μελαγχολίας.


Μεταξύ άλλων περιέχει υπερικίνη και ψευδο-υπερικίνη, φλαβονοειδή (16% στα φύλλα), ξανθόνες, φαινολικά οξέα, αιθέρια έλαια (0,13% σε ολόκληρο το φυτό).

Οι αναλγητικές ιδιότητες του βοτάνου είχε ειπωθεί πρώτα ότι οφείλονταν στις ουσίες hypericin, pseudohypericin και στα φλαβονοειδή, αλλά σύμφωνα με πρόσφατες φαρμακολογικές και κλινικές μελέτες τα αποτελέσματα επικεντρώνονται σε μια κυρίως δραστική ουσία του, τη hyperforin.
Στην ομοιοπαθητική χρησιμοποιείται κυρίως σε νευραλγίες και τραυματισμούς νεύρων και γενικά συμπτωματολογία που ξεκινά από τραυματισμούς νεύρων, όπως απώλεια μαλλιών, κατάθλιψη και νευραλγία.




Τετάρτη 23 Μαρτίου 2016

Η ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΑΔΑ ΣΤΟΝ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟ

Η Αρχαία Ελλάδα στον κινηματογράφο 
 Ο κινηματογράφος, και ιδιαίτερα το Χόλιγουντ, λατρεύει τις περιπετειώδεις ιστορίες ανδρείας, επικής δόξας και ηρωικών κατορθωμάτων.

Επόμενο λοιπόν είναι να ανατρέχει συχνά στην πλούσια ελληνική ιστορία και μυθολογία, προκειμένου να αντλήσει θέματα για τις επικές και γεμάτες δράση υπερπαραγωγές του (άλλοτε παραμένοντας πιστό στην ιστορία και τα γεγονότα, άλλοτε πάλι όχι, κάτι που άλλωστε αποτελεί χαρακτηριστικό του αμερικανικού κινηματογράφου).

Δεν είναι τυχαίο λοιπόν το γεγονός ότι πάνω από 100 ταινίες για τον κινηματογράφο και την τηλεόραση έχουν γυριστεί με θέμα την Αρχαία Ελλάδα και τη δόξα των Ελλήνων.
Η πρώτη αναφορά στην Αρχαία Ελλάδα γίνεται το 1905, στη μικρή μήκους βωβή ταινία του Γάλλου «μάγου» του κινηματογράφου και πατέρα των ειδικών εφέ Ζορζ Μελιές (για τον οποίο μιλούσε και η πρόσφατη ταινία «Hugo» του Μάρτιν Σκορσέζε), «Το νησί της Καλυψούς: Ο Οδυσσέας και ο γίγαντας Πολύφημος».

Το 1927 το Χόλιγουντ αναφέρεται για πρώτη φορά στην Αρχαία Ελλάδα με την «Ιδιωτική ζωή της Ελένης της Τροίας».

Τέσσερα χρόνια αργότερα ο Έλληνας σκηνοθέτης Ορέστης Λάσκος μας δίνει μια από τις πιο ταινίες-σταθμούς στην ιστορία του ελληνικού κινηματογράφου, το «Δάφνις και Χλόη».
Τη δεκαετία του '50 ο επικός κινηματογράφος (peplum), γνωρίζει τεράστια άνθιση στο Χόλιγουντ αλλά και την Ιταλία, όπου στα στούντιο της Τσινετσιτά γυρίζονται πολλές ιστορικές ταινίες, με φόντο την Αρχαία Ελλάδα.

Απ'αυτές ξεχωρίζουν ο «Οδυσσέας» του 1954 με τους Κερκ Ντάγκλας και Άντονι Κουίν, «Ο Τρωικός πόλεμος» του γνωστού σκηνοθέτη Ρόμπερτ Γουάιζ και ο «Μέγας Αλέξανδρος», με τον σπουδαίο Βρετανό ηθοποιό Ρίτσαρντ Μπάρτον στον ρόλο του μεγάλου Μακεδόνα ηγέτη.
αρχειο ληψης 1
{youtube}IuEYgMPqwA4{/youtube}
Ακολουθούν αρκετές ιταλικές παραγωγές, με τους «Άθλους του Ηρακλή» (1958) να ξεχωρίζουν. Στην κλασική πλέον ταινία του Μάριο Μπάβα, ο Στιβ Ριβς ενσαρκώνει έναν Ηρακλή που γκρεμίζει ναούς με αλυσίδες και ερωτεύεται την αισθησιακή –και ελληνικής καταγωγής- Σίλβα Κοσκίνα (Ιόλη ), σε μία επική εξιστόρηση των δώδεκα άθλων. Η ταινία γνωρίζει τεράστια εμπορική επιτυχία και θα ακολουθήσει και ένα sequel την επόμενη χρονιά, ενώ ο μυθικός ήρωας θα συνεχίσει να εμπνέει και στο μέλλον τόσο τον κινηματογράφο όσο και την τηλεόραση.

hercules reeves 


Ο μύθος του Ορφέα και της Ευρυδίκης έρχεται στη μεγάλη οθόνη μέσα από την ταινία «Μαύρος Ορφέας» του Μαρσέλ Καμί (1959) η οποία κέρδισε τον Χρυσό Φοίνικα στο Φεστιβάλ των Κανών, τη Χρυσή Σφαίρα καλύτερης ξένης ταινίας αλλά και το Όσκαρ καλύτερης ξένης ταινίας. Το 1961 ο ο Γιώργος Τζαβέλας μεταφέρει την «Αντιγόνη» στη μεγάλη οθόνη με την κορυφαία ηθοποιό Ειρήνη Παπά, ενώ το 1962 ο αείμνηστος Μιχάλης Κακογιάννης μας δίνει μια ακόμα άρτια μεταφορά αρχαίας ελληνικής τραγωδίας στον κινηματογράφο, με την «Ηλέκτρα», που ήταν και υποψήφια για το Όσκαρ καλύτερης ξένης ταινίας.

2011072203280 119788262 

Ο γνωστός για τα σπαγγέτι-γουέστερν σκηνοθέτης Σέρτζιο Λεόνε φέρνει στη μεγάλη οθόνη τον «Κολοσσό της Ρόδου» το 1961.

Την επόμενη χρονιά τη σκυτάλη παίρνει «Η μάχη των Θερμοπυλών», στην πρώτη κινηματογραφική μεταφορά της ιστορίας του Λεωνίδα και των ηρωικών «300».


Τα στούντιο της Τσινετσιτά συνεχίζουν με ανεξάντλητους ρυθμούς να αντλούν έμπνευση από την Αρχαία Ελλάδα, και το 1963 γυρίζεται η εντυπωσιακή συμπαραγωγή «Ο Ιάσων και οι Αργοναύτες», με τα εξαιρετικά, για την εποχή ειδικά εφέ, του Ρέι Χαριχάουζεν. Για μια ακόμα φορά η Αρχαία Ελλάδα ξετρελαίνει το κοινό και η ταινία αποτελεί τεράστια εισπρακτική επιτυχία.

αρχειο ληψης 2 

Κατά τις επόμενες δεκαετίες πολλές ταινίες, κυρίως για την τηλεόραση, γυρίζονται ωστόσο πρόκειται για παραγωγές με μικρότερο κόστος που δεν ξεχωρίζουν ιδιαίτερα.

Το 1981 ο βραβευμένος ηθοποιός Λόρενς Ολίβιε ερμηνεύει τον Δία στην «Τιτανομαχία», μια ταινία που θα αποτελέσει εισπρακτική επιτυχία ωστόσο δεν θα ξεκινήσει ένα νέο κύμα μεγάλων παραγωγών για την Αρχαία Ελλάδα. Ωστόσο η απόδοση της αρχαιοελληνικής ιστορίας και μυθολογίας δεν παύει ποτέ να εμπνέει μεγαλεπήβολες χολιγουντιανές παραγωγές.
Η Disney γυρίζει σε ταινία για τους μικρούς θεατές τον «Ηρακλή» το 1997.

Το 2004 η αρχαιότητα επιστρέφει δυναμικά στις μεγάλες οθόνες με δυο ακριβές παραγωγές: το εντυπωσιακό και γεμάτο εντυπωσιακές σκηνές δράσης αλλά και ιστορικές ανακρίβειες «Τροία», με τον Μπραντ Πιτ στο ρόλο του Αχιλλέα, και τον «Μέγα Αλέξανδρο» του Όλιβερ Στόουν, ταινία που θα προκαλέσει πολύ μεγάλη συζήτηση.

Ωστόσο η Αρχαία Ελλάδα γίνεται και πάλι της μόδας στο Χόλιγουντ και τις οθόνες όλου του κόσμου.

Το 2006 έρχονται οι «300», που θα σημειώσουν τεράστια επιτυχία παγκοσμίως, για να ακολουθήσει το 2010 η καταιγιστική -και εξαιρετικά ανακριβής- «Τιτανομαχία».

butle 

βγήκε στους κινηματογράφους το sequel «300: Η Άνοδος της Αυτοκρατορίας», ενώ ακούγονται διάφορα σχέδια για νέες κινηματογραφικές μεταφορές, της ιστορίας του Ιάσονα και της Αργοναυτικής Εκστρατείας αλλά και του Θησέα...
Ο πλούτος των ιστοριών της ελληνικής μυθολογίας και ιστορίας είναι άλλωστε τόσο μεγάλος, που το μόνο σίγουρο είναι ότι θα συνεχίσει να αποτελεί πηγή έμπνευσης και αναφοράς για την κινηματογραφική βιομηχανία, για πολλά ακόμα χρόνια.

Σάββατο 19 Μαρτίου 2016

Ο μύθος του Καιάδα – Οι Σπαρτιάτες δεν πέταγαν στη χαράδρα τα προβληματικά παιδιά αλλά…

 
Σύμφωνα με τον μύθο οι αρχαίοι Σπαρτιάτες πετούσαν τα ασθενικά τους παιδιά στον Καιάδα.

Αυτό όμως που επιβεβαιώνεται από την έρευνα, είναι ότι στον Καιάδα οι Σπαρτιάτες δεν έριχναν τα προβληματικά παιδιά. Εκεί εκτελούσαν τους καταδικασμένους σε θάνατο, τους επίορκους, τους προδότες, τους εγκληματίες και τους αιχμάλωτους πολέμου.

Στον Καιάδα κατέληξε ο ήρωας του Β΄ Πελοποννησιακού πολέμου Αριστομένης ο Ανδανιεύς, μαζί με 50 αιχμάλωτους Μεσσηνίους, αλλά εκεί επρόκειτο να πετάξουν και τον βασιλιά Παυσανία που είχε καταδικαστεί σε θάνατο ως προδότης, αναφέρει η Μηχανή του Χρόνου.

Ο Καιάδας, το σπηλαιοβάραθρο του «τρόμου», βρίσκεται κοντά στο χωριό Τρύπη, 10 χλμ. από τη Σπάρτη, δίπλα στο δημόσιο δρόμο Σπάρτης – Καλαμάτας. Η ύπαρξη βαράθρου με ανθρώπινα οστά στην Τρύπη ήταν για πολλά χρόνια γνωστή, αλλά η πρώτη επίσημη επιτόπια έρευνα έγινε το 1983. Τα περισσότερα οστά ήταν όντως ανθρώπινα. Οστά βρέθηκαν και σε φυσικές σχισμές και σε εσοχές ψηλότερα από το σημερινό δάπεδο.

Η ανατροπή του μύθου

Σύμφωνα με την ανθρωπολογική μελέτη πρόκειται για σκελετούς που ανήκουν σε άνδρες και λίγοι σκελετοί προέρχονται από γυναίκες. Άρα καταρρίπτεται ο μύθος για νεογέννητα που δήθεν πετούσαν εκεί λόγω αναπηρίας. Άλλωστε πολλοί διακεκριμμένοι Σπαρτιάτες δεν ήταν αρτιμελείς όπως ο ποιητής Τυρταίος που ήταν τυφλός κι ο βασιλιάς Αγησίλαος που ήταν χωλός.

Προφανώς, το σπηλαιοβάραθρο χρησιμοποιήθηκε από τους Σπαρτιάτες κυρίως στη διάρκεια των Μεσσηνιακών πολέμων για την καταδίκη σε θάνατο των εχθρών της Σπάρτης ή των προδοτών. Στον Καιάδα μάλιστα είχε αποφασιστεί να πεταχτεί και το πτώμα του καταδικασμένου σε θάνατο, προδότη βασιλιά της Σπάρτης, Παυσανία, κάτι που τελικά δεν έγινε.

Μαζί με τα οστά στον Καιάδα βρέθηκαν και αιχμές από βέλη και δόρατα. Ένα θραύσμα κρανίου είχε καρφωμένη πάνω του την αιχμή βέλους. Βρέθηκαν επίσης, λύχνοι και σιδερένιοι χαλκάδες-δεσμά. Άρα επιβεβαιώνεται και η θεωρία ότι εκτελούσαν εκεί φυλακισμένους ή αιχμαλώτους. Ο κατακρημνισμός ήταν ένας ατιμωτικός θάνατος, γιατί αφορούσε εγκληματίες και επειδή το σώμα έμενε άταφο άρα η ψυχή του εγκληματία δεν θα έβρισκε ποτέ γαλήνη. Ήταν η αιώνια τιμωρία.

Η αρχή του μύθου Ο μύθος με τα ασθενικά παιδιά ξεκίνησε από τον Πλάτωνα, ο οποίος στην «Πολιτεία» έκανε λόγω για θανάτωση ασθενικών βρεφών σε βάραθρο. Βέβαια ο Πλάτωνας αναφερόταν στην κλασική Αθήνα και όχι στη Σπάρτη. Ίσως ο μύθος λοιπόν να ταυτίστηκε με μια αναφορά του Πλουτάρχου στον βίο του Λυκούργου για τους «Αποθέτες». Σύμφωνα μ” αυτή οι Σπαρτιάτες οδηγούσαν τα νεογέννητα σε μια επιτροπή γερόντων. Αν το πόρισμα της επιτροπής ήταν αρνητικό σήμαινε ότι το παιδί δεν θα ήταν ικανός πολίτης για τη Σπάρτη. Τότε το οδηγούσαν στους «Αποθέτες», ένα βάραθρο κάπου στον Ταΰγετο, έτσι ώστε το ασθενές βρέφος να πεθάνει μεν, αλλά ο θάνατός του να μη βαρύνει την πολιτεία. Η έρευνα υποστηρίζει ότι σ΄ αυτή την περίπτωση υπήρχαν εξακριβωμένες βαριές δυσμορφίες και όχι ελαφρές αναπηρίες. Προφανώς αυτό ίσχυε και για τα παιδιά εκτός γάμου.

Οι εκτελέσεις των αιχμαλώτων

Ο Ηρόδοτος κάνει λόγο για εκτελέσεις αιχμαλώτων που γίνονταν πάντα νύχτα αλλά στη φυλακή. Δεν υπάρχει καμία αναφορά στον Καιάδα. Ίσως εκεί να ρίχνονταν τα σώματα μετά την εκτέλεση. Υπάρχουν ελάχιστες μαρτυρίες για ανθρωποκτονίες στη Σπάρτη και ακόμη λιγότερες για τις ποινές που επιβάλλονταν. Γενικότερα, στην αρχαιότητα οι αναφορές είναι περιορισμένες.

Η μυθολογία με τον Καιάδα φαίνεται να ξεκίνησε το 1904 μετά από έρευνα στο σπηλαιοβάραθρο. Τα οστά που βρέθηκαν θεωρήθηκε ότι ανήκαν σε μικρά παιδιά και γι αυτό οι αρχαιολόγοι της εποχής κατέληξαν στο συμπέρασμα, ότι οι αρχαίοι Σπαρτιάτες έριχναν στον γκρεμό τα ανάπηρα παιδιά. Το 1956 που η επιστήμη είχε προχωρήσει ξεκίνησε επιστημονική έρευνα με τη μέθοδο του άνθρακα 14, που απέδειξε ότι τα ευρήματα των οστών ανήκαν κυρίως σε ενήλικους και έφεραν κατάγματα. Κατά τη δεκαετία του 1980, αλλά και το 2003, αρχαιολογικές και σπηλαιολογικές αποστολές έβαλαν στόχο να επιβεβαιώσουν τη θεωρία καταρρίπτοντας το μύθο περί ασθενικών βρεφών.

Οι επιστήμονες κατέβηκαν στον Καιάδα τουλάχιστον μέχρι κάποιο σημείο. Το κατά πόσο έφτασαν στον «πάτο» του πηγαδιού αυτό δεν το ξέρουμε. Άλλωστε μετά από τόσες χιλιάδες χρόνια είναι πιθανό η γεωλογική δομή του Καιάδα να έχει αλλάξει. Σημασία έχει ότι η έρευνα απέδειξε πως η πολυθρύλητη σπαρτιάτικη σκληρότητα, τουλάχιστον σε αυτό το θέμα, ήταν μια λανθασμένη εκτίμηση και η διαιώνιση αυτού του ισχυρισμού, ανήκει στη σφαίρα της φαντασίας και όχι της ιστορικής αλήθειας.


Παρασκευή 18 Μαρτίου 2016

Η ΟΜΟΦΥΛΟΦΙΛΙΑ ΣΤΗΝ ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΑΔΑ

 
 ΟΙ ΑΡΧΑΙΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΑΦΑΙΡΟΥΣΑΝ ΟΛΑ ΤΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΟΜΟΦΥΛΟΦΙΛΟΥΣ. ΠΑΡΑΒΑΣΗ ΝΟΜΟΥ ΠΟΙΝΩΝ ΑΡΚΟΥΣΕ ΝΑ ΕΠΙΦΕΡΕΙ ΕΚΤΕΛΕΣΗ:

ΑΝ ΚΑΠΟΙΟΣ ΑΘΗΝΑΙΟΣ ΠΟΛΙΤΗΣ ΣΥΝΑΨΕΙ ΕΡΩΤΙΚΗ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΑΛΛΟΝ, ΤΟΤΕ ΔΕΝ ΤΟΥ ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΜΕΛΟΣ ΤΩΝ ΕΝΝΕΑ ΑΡΧΟΝΤΩΝ,ΟΥΤΕ ΝΑ ΕΚΛΕΓΕΙ ΙΕΡΕΑΣ,ΟΥΤΕ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΣΥΝΗΓΟΡΟΣ ΤΟΥ ΛΑΟΥ,ΟΥΤΕ ΝΑ ΑΣΚΗΣΕΙ ΚΑΠΟΙΑ ΕΞΟΥΣΙΑ,ΕΝΤΟΣ Ή ΕΚΤΟΣ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ,ΚΛΗΡΩΤΗ Ή ΧΕΙΡΟΤΟΝΗΤΗ,ΟΥΤΕ ΝΑ ΣΤΑΛΕΙ ΩΣ ΚΗΡΥΚΑΣ ΠΟΛΕΜΟΥ,ΟΥΤΕ ΝΑ ΕΚΘΕΣΕΙ ΤΗΝ ΓΝΩΜΗ ΤΟΥ,ΟΥΤΕ ΝΑ ΜΠΕΙ ΣΤΟΥΣ ΔΗΜΟΣΙΟΥΣ ΝΑΟΥΣ,ΟΥΤΕ ΝΑ ΣΤΕΦΑΝΩΘΕΙ ΣΤΙΣ ΔΗΜΟΣΙΕΣ ΣΤΕΦΑΝΟΦΟΡΙΕΣ,ΟΥΤΕ ΝΑ ΠΑΙΡΝΕΙ ΜΕΡΟΣ ΣΤΟΥΣ ΠΕΡΙΠΑΤΟΥΣ ΠΟΥ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΣΤΗΝ ΑΓΟΡΑ. ΟΠΟΙΟΣ ΛΟΙΠΟΝ,ΕΧΕΙ ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΤΕΙ ΩΣ ΕΡΩΤΙΚΟΣ ΣΥΝΤΡΟΦΟΣ ΑΛΛΟΥ,ΕΝΕΡΓΗΣΕΙ ΑΝΤΙΘΕΤΑ ΜΕ ΤΙΣ ΔΙΑΤΑΞΕΙΣ ΤΟΥ ΝΟΜΟΥ,ΤΙΜΩΡΕΙΤΑΙ ΜΕ ΘΑΝΑΤΟ.

ΑΙΣΧΙΝΗΣ ,ΚΑΤΑ ΤΙΜΑΡΧΟΥ ΟΙ ΔΑΣΚΑΛΟΙ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΝΟΙΓΟΥΝ ΤΑ ΔΙΔΑΣΚΑΛΕΙΑ ΠΡΙΝ ΤΗΝ ΑΝΑΤΟΛΗ ΤΟΥ ΗΛΙΟΥ ΚΙ ΟΥΤΕ ΝΑ ΤΑ ΚΛΕΙΝΟΥΝ ΠΡΙΝ ΤΗΝ ΔΥΣΗ ΤΟΥ.ΟΣΟ ΒΡΙΣΚΟΝΤΑΙ ΜΕΣΑ ΣΕ ΑΥΤΑ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ,ΔΕΝ ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ Η ΕΙΣΟΔΟΣ ΣΕ ΟΣΟΥΣ ΕΧΟΥΝ ΥΠΕΡΒΕΙ ΤΗΝ ΠΑΙΔΙΚΗ ΗΛΙΚΙΑ,ΕΚΤΟΣ ΑΝ ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΓΙΑ ΤΟΝ ΓΙΟ Ή ΤΟΝ ΑΝΙΨΙΟ Ή ΤΟΝ ΓΑΜΠΡΟ ΤΟΥ ΔΑΣΚΑΛΟΥ. ΑΝ ΟΜΩΣ,ΠΑΡΟΛΑ ΑΥΤΑ ΜΠΕΙ ΚΑΠΟΙΟΣ ΜΕΣΑ ,ΝΑ ΤΙΜΩΡΕΙΤΑΙ ΜΕ ΘΑΝΑΤΟ. ΟΙ ΓΥΜΝΑΣΙΑΡΧΕΣ ΝΑ ΜΗΝ ΑΦΗΝΟΥΝ ΜΕ ΚΑΝΕΝΑ ΤΡΟΠΟ ΚΑΠΟΙΟ ΑΠΟ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΝΑ ΜΠΟΥΝ ΣΤΙΣ ΑΙΘΟΥΣΕΣ ΤΟΥ ΕΡΜΗ .ΑΝ Ο ΓΥΜΝΑΣΙΑΡΧΗΣ ΕΠΙΤΡΕΨΕΙ Ή ΔΕΝ ΕΜΠΟΔΙΣΕΙ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΝΑ ΜΠΕΙ ΣΤΟ ΓΥΜΝΑΣΙΟ ,ΕΙΝΑΙ ΕΝΟΧΟΣ ΚΑΙ ΤΙΜΩΡΕΙΤΑΙ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟΝ ΝΟΜΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΔΙΑΦΘΟΡΑ ΤΩΝ ΕΛΕΥΘΕΡΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ.
Ο Πλούταρχος, που χρησιμοποιείται απο τους περισσότερους που θίγουν το θέμα ως η βασική πηγή γράφει: «ο ψυχικός δεσμός μεταξύ των νέων δεν είχε καμμία σχέση με τις σωματικές επαφές και ότι εστερείτο τα πολιτικά του δικαιώματα δυνάμει νόμου όποιος προσπαθούσε να ασελγήση εις βάρος άλλου».(και αυτό το ξέχασαν οι προαναφερόμενοι να το αναφέρουν).
Για να δούμε τι λέει ο Πλάτωνας στους Νόμους του: «Ή κανένας να μην τολμά να έρχεται σε επαφή με τους γενναίους και ελεύθερους εκτός απο την ίδια τους την γυναίκα, ούτε να επιτρέπεται να σπείρουν νόθα σπέρματα στις παλλακίδες, είτε σε άνδρες άγονα παρά φύσιν ή μάλλον καλλίτερα την μεταξύ ανδρών επαφή να την απαγορεύσουμε τελείως». - Σχετικά με την παιδεραστία.
Αισχίνου κατά Τιμάρχου,13
«Εάν κάποιος ή πατέρας είναι αυτός ή αδερφός ή θείος ή κηδεμόνας ή τέλος πάντων ένας που έχει κάποια εξουσία πάνω στο παιδί,παραχωρήσει για χρήματα ένα παιδί, στην περίπτωση αυτή, εναντίον του παιδιού δεν ασκείται ποινική δίωξη, ασκείται όμως εναντίον εκείνου που πλήρωσε και εκείνου που το παραχώρησε». - Σχετικά με την χρησιμοποίηση των δούλων σαν σεξουαλικά αντικείμενα.
Αισχίνου κατά Τιμάρχου,17
«Ίσως ακούοντας το νόμο, να απορήση κανείς και να πή, τι ήθελε τέλος πάντων ο νομοθέτης και περιέλαβε και τους δούλους στον νόμο αυτό. Αν όμως εξετάσετε κύριοι δικασταί, θα δείτε ότι είναι κάτι θαυμάσιο. Ο νομοθέτης βέβαια δεν φρόντισε για τους δούλους, αλλά στην επιθυμία του να μας συνηθίσει να αποφέυγουμε εντελώς το αδίκημα της προσβολής, πρόσθεσε την διάταξη να μην προσβάλουμε ούτε τους δούλους. Και γενικά η γνώμη του νομοθέτη ήταν ότι όταν ένας άνθρωπος, που ζεί μέσα σε δημοκρατικό πολίτευμα, προσβάλει ένα οποιονδήποτε, αυτός είναι ακατάλληλος να συμμετάσχει στην πολιτική ζωή».(απαγόρευαν και την ομοφυλοφιλία μεταξύ αφεντικού-δούλου. Το φαντάζεσθε; Και όμως αποσιωπείται).
- Κατά Ανδροτίωνος 21 Ο Δημοσθένης αναφέρει «περι του της εταιρήσεως νόμου»(η σημασία του εταίρου ήταν η επι πληρωμή παροχή σεξουαλικής υπηρεσίας), του Σόλωνα: «Ούτε να έχουν το δικαίωμα να ομιλούν, ούτε να καταθέτουν μηνύσεις στα δικαστήρια όσοι έχουν εταιρήσει».
- Ο Πλάτωνας στους «Νόμους» του: «Οι πολίτες μας δεν πρέπει να είναι κατώτεροι απο τα πουλιά και πολλά άλλα είδη ζώων, που γεννιούνται σε αγέλες και ζούν αζευγάρωτα, ώς την ηλικία της τεκνοποιίας, αγνά και αμόλυντα απο τον γάμο, αλλά, όταν φτάσουν σ’ εκείνη την ηλικία, ζευγαρώνουν αρσενικό με θηλυκό και θηλυκό με αρσενικό σύμφωνα με τις διαθέσεις τους και για το υπόλοιπο της ζωής τους ζούν με ευλάβεια και είναι νομοταγή, μένοντας πιστά στις συμφωνίες που ήταν η αρχή της σχέσεώς τους. Πρέπει να λοιπόν αυτοί(οι πολίτες) να είναι ακόμη καλλίτεροι απο τα θηρία».
Ο ΔΗΜΟΣΘΕΝΗΣ ΣΤΟΝ ΕΡΩΤΙΚΟ ΛΟΓΟ ΤΟΥ ΕΠΑΙΝΕΙ ΕΝΑΝ ΝΕΟ ΛΕΓΟΝΤΑΣ ΤΟΥ ΠΕΡΙ ΟΜΟΦΥΛΟΦΙΛΙΑΣ:
”ΓΙΑΤΙ ΓΙΑ ΟΣΑ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΑΙΑ ΚΑΙ ΩΡΑΙΑ ΚΑΝΕΙΣ ΑΠΟ ΑΥΤΑ ΚΟΝΤΑ ΣΟΥ ΔΕΝ ΣΤΕΡΗΘΗΚΕ,ΟΣΑ ΟΜΩΣ ΕΠΙΦΕΡΟΥΝ ΑΙΣΧΥΝΗ ΚΑΝΕΙΣ ΑΠΟ ΤΟΥΤΟΥΣ ΔΙΟΛΟΥ ΔΕΝ ΤΟ ΔΙΑΝΟΕΙΤΑΙ ΕΛΠΙΖΟΝΤΑΣ.”
”Α Δ’ ΕΙΣ ΑΙΣΧΥΝΗΝ ΗΚΕΙ,ΤΟΥΤΩΝ ΟΥΔ’ ΕΙΣ ΕΛΠΙΔ’ ΟΥΔΕΙΣ ΕΡΧΕΤΑΙ” ΝΩΡΙΤΕΡΑ ΑΝΑΦΕΡΕΙ ΟΤΙ : ”…Ο ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΔΙΚΑΙΟ ΕΡΑΣΤΗΣ ΟΥΤΕ ΚΑΝΕΝΑ ΑΙΣΧΡΟ ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΝΑ ΠΡΑΞΕΙ ,ΟΥΤΕ ΘΑ ΘΕΩΡΟΥΣΕ ΑΞΙΟΝ.” ”ΤΟΥΣ ΒΛΕΠΩ (ΤΟΥΣ ΝΕΟΥΣ) ΝΑ ΔΕΙΧΝΟΥΝ ΔΥΣΑΝΑΣΧΕΤΗΣΗ ΚΑΙ ΤΟΣΟ ΠΟΛΥ ΝΑ ΣΦΑΛΛΟΥΝ ΑΠΟ ΤΟ ΝΑ ΑΠΟΦΑΣΙΣΟΥΝ ΤΑ ΠΛΕΟΝ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΑ ,ΩΣΤΕ ΕΞΑΙΤΙΑΣ ΑΥΤΩΝ ΠΟΥ ΛΥΜΑΙΝΟΝΤΑΙ ΤΗΝ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ,ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΠΡΟΣ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΔΙΑΤΗΡΟΥΝ ΑΞΙΩΣΗ ΝΑ ΤΟΥΣ ΣΥΝΑΝΑΣΤΡΕΦΟΝΤΑΙ ΜΕ ΣΩΦΡΟΣΥΝΗ ,ΤΟΥΣ ΕΜΠΙΣΤΕΥΟΝΤΑΙ ΜΕ ΔΥΣΚΟΛΙΑ..” ”…ΛΥΜΑΙΝΟΜΕΝΟΥΣ ΤΩ ΠΡΑΓΜΑΤΙ …” ”ΤΟΣΗ ΜΕΓΑΛΗ ΑΤΟΛΜΙΑ ΣΕ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΕΠΙΔΙΩΚΟΥΝ ΕΠΙΘΥΜΩΝΤΑΣ ΝΑ ΑΣΧΗΜΟΝΟΥΝ ΕΧΕΙ ΕΠΙΦΕΡΕΙ Η ΔΙΚΗ ΣΟΥ ΣΩΦΡΟΣΥΝΗ” ΔΗΛΑΔΗ ΟΤΙ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΚΑΠΟΙΟΙ ΠΟΥ ΠΑΡΟΥΣΙΑΖΟΝΤΑΙ ΩΣ ΕΠΙΔΟΞΟΙ ΕΡΑΣΤΕΣ ΤΩΝ ΝΕΩΝ ,ΩΣΤΕ ΝΑ ΤΟΥΣ ΔΙΔΑΞΟΥΝ ΑΞΙΕΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ,ΑΛΛΑ ΔΙΑΚΑΤΕΧΟΝΤΑΙ ΑΠΟ ΑΙΣΧΡΟΥΣ ΣΑΡΚΙΚΟΥΣ ΠΟΘΟΥΣ ΚΙ ΕΤΣΙ ΟΙ ΝΕΟΙ ΕΙΝΑΙ ΕΠΙΦΥΛΑΚΤΙΚΟΙ ΜΕ ΟΛΟΥΣ ΚΑΙ ΔΥΣΚΟΛΑ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΕΡΩΜΕΝΟΙ. (ΕΡΑΣΤΗΣ -ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΗΣ ΚΑΙ ΕΡΩΜΕΝΟΣ-ΕΚΠΑΙΔΕΥΟΜΕΝΟΣ) ΝΟΜΟΙ ΚΑΤΑ ΟΜΟΦΥΛΟΦΙΛΙΑΣ ΣΤΗΝ ΑΡΧΑΙΑ ΑΘΗΝΑ
ΠΗΓΗ

Τρίτη 15 Μαρτίου 2016

Φορωνίς το αρχαιότερο έπος που χάθηκε

 
 Προς τιμήν του Φορωνέως γράφτηκε το αρχαιότερο έπος με τίτλο «Φορωνίς», από άγνωστο ποιητή, που χάθηκε. Αυτό το έπος χρησιμοποίησαν ως πηγή τους οι λογογράφοι Ακουσίλαος και Ελλάνικος και από αυτούς οι μεταγενέστεροι, από τους οποίους παίρνουμε μια εικόνα από το περιεχόμενό του.
 Ο Αργείος διθυραμβοποιός Ελλάνικος, με πρότυπο αυτό το πρώτο έπος, έγραψε δέκα βιβλία με τίτλο «Φορωνίς» που πραγματεύονταν περί της βασιλείας και των έργων του.


Η «Φορωνίς» ιστορούσε τον κατακλυσμό του Ωγύγου και την ευεργετική βασιλεία των Ιναχιδών, που δεν επεδίωξε πολέμους, αλλά στα χρόνια αυτά που ανέτειλε η αυγή του πολιτισμού, συνέβαλε στην καλλιέργεια των εγχωρίων σπερμάτων του.


Σ’ αυτό ο Φορωνεύς θεωρείται ως φορέας του ανθρώπινου πολιτισμού και αποκαλείται «πατήρ θνητών ανθρώπων και πρώτος άνθρωπος»:


«Υπάρχει δε και αυτή η παράδοσις: Πως ο Φορωνεύς σε τούτη τη χώρα ήταν ο πρώτος κάτοικος και ο Ίναχος δεν ήταν άνθρωπος αλλά ποταμός και πατέρας του Φορωνέα»
Σύμφωνα ακόμη με το έπος αυτό ο Φορωνεύς μετά τον κατακλυσμό, αποφάσισε να συγκεντρώσει σε έναν τόπο τους απογόνους του και μαζί και τους άλλους και να προστατεύσει το άοπλο και ανυπεράσπιστο ανθρώπινο γένος, γιατί καθώς ζούσαν σκορπισμένοι και απομονωμένοι, κινδύνευαν ν’ αφανιστούν, από τα θηρία και τους άλλους εχθρούς.


Τότε ο Δίας που βασίλευε σε θεούς και ανθρώπους, με την προτροπή της Ήρας του παραδίδει την εξουσία και ο Φορωνεύς γίνεται ο πρώτος θνητός βασιλιάς.Η Ήρα τον συμπαθούσε γιατί ίδρυσε το πρώτο ιερό της στο Άργος και καθιέρωσε τις θυσίες προς τιμήν της, αλλά και γιατί στη διαμάχη της με τον Ποσειδώνα είχε πάρει το μέρος της.


Αρκετά χρόνια αργότερα, ο Ερμής σκόρπισε τους ανθρώπους σε διάφορες πολιτείες πάνω στη γη, αφού δεν χωρούσαν όλοι σε μια πόλη. Όμως προέκυψαν καινούργια προβλήματα. Ενώ στην αρχή οι άνθρωποι είχαν μία γλώσσα, τώρα μιλούσαν διαφορετικές.Αυτή η σύγχυσις γλωσσών, έγινε αιτία ερίδων και πολέμων. 


Για να ζουν οι άνθρωποι με δικαιοσύνη και αρμονικά, ο Φορωνεύς συνέταξε τους πρώτους νόμους και ίδρυσε τα πρώτα δικαστήρια. Επινόησε επίσης τα όπλα, δίδαξε στους υπηκόους του η χρήση τους για να προστατεύονται από τα άγρια θηρία, να τρέφονται από το κυνήγι, αλλά και να τα χρησιμοποιούν όπου δεν επιβαλλόταν ο νόμος.
Από την Ωκεανίδα Μελία (ή Αργεία) ο Ίναχος απέκτησε τον Φορωνέα, τον Αιγιαλέα και την Ιώ. Ως παιδιά του αναφέρονται ακόμη ο Φηγεύς, ο Πελασγός, ο Άργος και η Μυκήνη. Ο Φορωνεύς που διαδέχτηκε τον Ίναχο, θεωρείται ο γενάρχης της Πελασγικής φυλής. Η βασιλεία του συνέπεσε με τον μεγάλο κατακλυσμό του Ωγύγου:


«Πρώτος παρ’ Αθηναίοις μνημονεύεται Ώγυγος καθ’ όν Έλλησιν ο μέγας και παλαιός ιστορείται κατακλυσμός. Τούτο λέγεται συγχρονίσαι Φορωνεύς ο Ινάχου, Αργείων βασιλεύς».
Ο Παυσανίας διασώζει πληροφορίες από το αρχαιότερο έπος Φορωνίς, σύμφωνα με το οποίο ο Φορωνεύς μετά από αυτόν τον κατακλυσμό, ήταν ο πρώτος που συγκέντρωσε τους ανθρώπους σε έναν τόπο, και τους δίδαξε τον τρόπο του κοινωνικού βίου, ιδρύοντας έτσι την πρώτη πόλη:


«Ο Φορωνεύς δε ο γιος του Ινάχου είναι εκείνος που πρώτος συγκέντρωσε τους ανθρώπους σε κοινότητες, ενώ πριν κατοικούσαν σκόρπιοι ο καθένας μόνος του στα δάση και στα βουνά. Και γι αυτό το μέρος που για πρώτη φορά μαζεύτηκαν ονομάσθηκε «Φορωνικόν»
Προηγουμένως ζούσαν σκόρπιοι και απομονωμένοι όπως οι Κύκλωπες, για τους οποίους ο Όμηρος γράφει:
«Δεν έχουν προεστών βουλές, μήτε από νόμους ξέρουν
και κατοικούνε στων βουνών κατακόρυφα τις ράχες,
μέσα σε βαθουλές σπηλιές και τα παιδιά του ορίζει
καθείς και τη γυναίκα του και δεν ψηφάει τους άλλους»
Ακόμη για χάρη των ανθρώπων ο Φορωνεύς μεταφέρει τη φωτιά από τον ουρανό με τη συναίνεση του Δία και διδάσκει τους ανθρώπους να την χρησιμοποιούν, κυρίως για να προσφέρουν θυσίες:
«Πιο πέρα από το ομοίωμα (του Βίτωνος) υπάρχει ένας τόπος όπου καίνε φωτιά, που τη λένε φωτιά του Φορωνέα, γιατί οι Αργείοι δεν παραδέχονται πως ο Προμηθεύς έδωσε στους ανθρώπους τη φωτιά, αλλά αποδίδουν την εύρεσή της στο Φορωνέα».


Την φωτιά αυτή διατηρούσαν οι Αργείοι άσβεστη στον ναό του Λυκίου Απόλλωνος και την ονόμαζαν Φορωνικόν πυρ. Ακόμη, όπως γράφει ο Παυσανίας, οι Αργείοι πρόσφεραν θυσίες στον τάφο του Φορωνέα, μέχρι τα δικά του χρόνια.Από τον Φορωνέα και τη νύμφη Τηλεδίκη γεννήθηκαν ο Άπις και η Νιόβη. 


Στο μικρό χρονικό διάστημα που βασίλεψε στο Άργος ο Άπις, όλη η Πελοπόννησος ονομαζόταν Απία και οι κάτοικοί της Απιδόνες. Η Νιόβη ήταν η πρώτη θνητή γυναίκα με την οποία έσμιξε ο Δίας.


Από την ένωση αυτή γεννήθηκαν ο Πελασγός και ο Άργος. Από αυτόν τον γιό του Δία και της Νιόβης η πολιτεία αλλά και όλη η Πελοπόννησος μετονομάστηκε από Απία σε Άργος.

Τι σημαίνει το "α μπε μπα μπλον, του κείθε μπλον";

Τι σημαίνει το "α μπε μπα μπλον, του κείθε μπλον";  

Η διαχρονικότητα της Ελληνικής γλώσσης είναι αδιαμφισβήτητη και αυταπόδεικτη!

Ολοι έχουμε παίξει  "κρυφτό" τρέχοντας να βρούμε τις πιο περίεργες και μακρυνές "τρύπες" να χωθούμε! Οταν ερχόταν η ώρα για το ποιός θα τα "φυλάξει" στον τοίχο,  έπρεπε να επιλέξει η τύχη με το τραγουδάκι:
«Ά μπε, μπα μπλόν, του κείθε μπλόν, ά μπε μπα μπλόν του κείθε μπλόν, μπλήν-μπλόν»

Τι σημαίνουν αυτά; Μα, τι άλλο, ακαταλαβίστικες παιδικές κουταμάρες, θα πεί κάποιος.

Όμως δεν είναι έτσι.

Ατυχώς, η ελληνική, δέχτηκε πολλές προσβολές από εξελληνισμένους βαρβάρους, Σλάβους, Τουρκόφωνους, Λατίνους κ.ά., που δεν κατανοούσαν την ελληνική -ούτε κάν είχαν την φωνητική ανατομία που θα τους επέτρεπε σωστές εκφωνήσεις φωνηέντων – εμιμούντο τις φράσεις, παραφράζοντάς τις συχνότατα και έτσι διεστραμμένα και παραμορφωμένα, έφθασαν μέχρι των ημερών μας, ώστε πλέον να μη αναγνωρίζονται.

Κατ' αυτόν τον τρόπο, εισήχθησαν εις την ελληνική, όροι, λέξεις και φράσεις, ως μέσα από παραμορφωτικό κάτοπτρο είδωλα, καθιστάμενα αγνώριστα στον απλό κόσμο.

Ας επανέλθουμε στο πιο πάνω.

Η όλη στιχομυθία, προήρχετο από παιδικό παιχνίδι που έπαιζαν οι Αθηναίοι Παίδες ( και ου μόνον), και ταυτόχρονα εγυμνάζοντο στα μετέπειτα αληθινά πολεμικά παιχνίδια.

Πράγμα απολύτως φυσικό, αφού πάντοτε ο Αθηναίος Πολίτης ετύγχανε και Οπλίτης! (βλέπετε παίζοντας και με τα γράμματα, προκύπτον συνδεόμενες έννοιες.Πολίτης – Οπλίτης)

Τι έλεγαν λοιπόν οι αντιπαρατιθέμενες παιδικές ομάδες, που τόσον παραφράσθηκε από τους μεταγενέστερους??

Ιδού η απόδοση:

«Απεμπολών, του κείθεν εμβολών !!!...» (επαλαμβανόμενα με ρυθμό, εναλλάξ από την δείθεν επιτιθέμενη ομάδα)

Τι σήμαιναν ταύτα; Μα... απλά ελληνικά είναι! « Σε απεμπολώ, σε απωθώ, σε σπρώχνω, πέραν (εκείθεν) εμβολών σε (βλ. έμβολο) με το δόρυ μου, με το ακόντιό μου!!!».

Δευτέρα 14 Μαρτίου 2016

27 Απριλίου 1941 ο ξεχασμένος ήρωας Κωνσταντίνος Κουκιδης!!!(ΒΙΝΤΕΟ)


«A Greek carries his flag to the death» γράφει η βρετανική Daily Mail για το νεαρό Κωνσταντίνο Κουκίδη που αρνήθηκε να υψώσει τη ναζιστική σημαία στον ιερό βράχο της ακρόπολης και αφού τυλίχτηκε στην ελληνική σημαία ρίχτηκε στο κενό από ύψος 200 μέτρων. Ποιος ήταν όμως ο Κωνσταντίνος Κουκίδης;

Όταν μπήκαν οι Γερμανοί στην Αθήνα, 27 Απριλίου 1941, η πρώτη τους δουλειά ήταν να στείλουν ένα απόσπασμα υπό τον λοχαγό Γιάκομπι και τον υπολοχαγό Έλσνιτς για να κατεβάσει τη Γαλανόλευκη από τον Ιερό Βράχο της Ακρόπολης και να υψώσει τη σβάστικα. Δεξιά ο Παρθενώνας, αριστερά οι Καρυάτιδες. Από την ελιά τής Αθηνάς οι Γερμανοί αντικρίζουν στό ακραίο σημείο τού βράχου τής Ακρόπολης πού δεσπόζει τής πόλης, την γαλανόλευκη σημαία πού θ’ αντικατασταθεί από τον αγκυλωτό σταυρό. Η εθνική Σημαία με το μεγάλο σταυρό στην μέση λάμπει και τα χρώματά της τονίζουν και τονίζονται από τον Παρθενώνα που στέκει αγέρωχος και όμορφος όπως πάντα.Εκεί στην θέση Καλλιθέα, στο ανατολικό σημείο του Ιερού Βράχου ο επικεφαλής του αποσπάσματος ζήτησε από τον εύζωνα που φρουρούσε τη σημαία μας να την κατεβάσει και να την παραδώσει.

Ο απλός αυτός φαντάρος, όταν στις 8:45 το πρωί έφθασαν μπροστά του οι κατακτητές της χώρας μας και με το δάκτυλο στην σκανδάλη των πολυβόλων τους, τον διέταξαν να κατεβάσει το Εθνικό μας σύμβολο, δεν έδειξε κανένα συναίσθημα.

Δεν πρόδωσε την τρικυμία της ψυχής του. Ψυχρός, άτεγκτος και αποφασισμένος.. απλά αρνήθηκε! Οι ώρες της περισυλλογής, που μόνος του είχε περάσει δίπλα στην σημαία, τον είχαν οδηγήσει στη μεγάλη απόφαση.«ΟΧΙ»! Αυτό μονάχα πρόφερε και τίποτε άλλο. Μια απλή λέξη, με πόση όμως τεράστια σημασία και αξία. Η Ελληνική μεγαλοσύνη σε όλη την απλή μεγαλοπρέπειά της κλεισμένη μέσα σε δύο συλλαβές! Ξέρουν απ’ αυτά οι Έλληνες..

Ο λοχαγός Γιάκομπι διέταξε έναν Γερμανό στρατιώτη να το πράξει. Ο στρατιώτης την κατέβασε κι αφού με τη βοήθεια ενός συναδέλφου του την δίπλωσε πολύ προσεκτικά, την παρέδωσε στα χέρια του Έλληνα φρουρού. Ο εύζωνας κοίταξε για λίγα δευτερόλεπτα με κατεβασμένο κεφάλι το διπλωμένο γαλανόλευκο πανί πάνω στα χέρια του.

Κι ύστερα τυλίχτηκε με τη σημαία, έτρεξε ως την άκρη του Ιερού Βράχου και μπρος στα μάτια των εμβρόντητων Γερμανών ρίχτηκε μ’ ένα σάλτο στον γκρεμό, βάφοντας το εθνικό μας σύμβολο με το τίμιο αίμα του.

Οι Γερμανοί σκύβουν πάνω από το κενό: 60 μέτρα πιο κάτω, κείτεται ο Εύζωνας, νεκρός πάνω στον βράχο, σκεπασμένος με το σάβανο πού διάλεξε. Οι δύο Γερμανοί αξιωματικοί, πού είναι επί κεφαλής των εμπροσθοφυλακών, ο αρχηγός ιππικού Γιάκομπι και ο λοχαγός Έλσνιτς τής 6ης ορεινής μεραρχίας, χρησιμοποιούν τον ραδιοφωνικό σταθμό Αθηνών για να στείλουν μήνυμα στόν Χίτλερ:

«Μάϊν Φύρερ, στις 27 Απριλίου, στις 8 και 10, εισήλθαμε στην Αθήνα , επί κεφαλής των πρώτων γερμανικών τμημάτων στρατού, και στις 8 και 45, υψώσαμε την σημαία τού Ράϊχ πάνω στην Ακρόπολη και στο Δημαρχείο. Χάϊλ, μάϊν Φύρερ».

Η γερμανική στρατιωτική διοίκηση Αθηνών υποχρέωσε την προδοτική κυβέρνηση Τσολάκογλου να δημοσιεύσει στον Τύπο ανακοίνωση, σύμφωνα με την οποία ο φρουρός της σημαίας μας, υπέστη έμφραγμα από την συγκίνηση όταν του ζητήθηκε να την παραδώσει.

Όμως οι στρατιώτες κι οι επικεφαλής του γερμανικού αποσπάσματος είχαν συγκλονιστεί απ’ αυτό που είδαν και δεν κράτησαν το στόμα τους κλειστό.Στις 9 Ιουνίου η είδηση δημοσιεύθηκε στην DAILY MAIL με τίτλο:

«A Greek carries his flag to the death» (Ένας Έλληνας φέρει την σημαία του έως τον θάνατο). Η θυσία του Έλληνα στρατιώτη έγινε αιτία να εκδοθεί διαταγή από τον Γερμανό φρούραρχο να υψώνεται και η ελληνική σημαία δίπλα στη γερμανική.

Μέχρι πριν από λίγα χρόνια, εκεί στα Αναφιώτικα κάτω από τον Ιερό Βράχο, ζούσαν ακόμα αυτόπτες μάρτυρες, που είδαν το παλικάρι να γκρεμοτσακίζεται μπροστά στα μάτια τους τυλιγμένο με την Γαλανόλευκη. Και κάθε χρόνο, στο μνημόσυνό του στις 27 Απριλίου, άφηναν τα δάκρυά τους να κυλήσουν στη μνήμη του. Ουδείς ενδιαφέρθηκε ποτέ να καταγράψει την μαρτυρία τους.

Κωνσταντίνος Κουκίδης είναι τ’ όνομα του εύζωνα… Κωνσταντίνος Κουκίδης είναι τ’ όνομα αυτού του ΕΛΛΗΝΑ και στολή του η Σημαία μας. Μας τον έχουν κρύψει, μας τον έχουν κλέψει. Κλείστε κι αυτόν τον εθνομάρτυρα στην ψυχή σας κοντά στους άλλους.

Απαιτείστε να γραφτεί τ’ όνομά του στα σχολικά βιβλία της Ιστορίας.Ψιθυρίστε το, έστω και βουβά, μέσα σας, κάθε φορά που αντικρίζετε τη σημαία μας.Πείτε στα παιδιά σας ότι αυτή η σημαία, έχει βυζάξει ποταμούς ελληνικού αίματος, για να μπορεί αγέρωχη να κυματίζει την τιμή και την αξιοπρέπειά μας… 

Πως η λέξη computer προέρχεται από τα Ελληνικά

 
Όταν πλημμύριζε ο Νείλος στην Αρχαία Αίγυπτο, οι αγρότες που είχαν χωράφια δίπλα στο ποτάμι έχαναν τα όρια τους. Όταν βρέθηκε εκεί ο Θαλής ο Μιλήσιος να μετρήσει την μεγάλη πυραμίδα από την σκιά της, του ανέθεσαν να βρει έναν τρόπο έτσι ώστε μετά την άμπωτη να μπορούν να ξαναβρούν οι Αιγύπτιοι αγρότες τα όρια των χωραφιών τουΟ Θαλής έβαλε πασσάλους ανά τακτά διαστήματα 

στην άκρη του ποταμού κατά μήκος της ακτής. Από κάθε πάσσαλο έδεσε μακριά σχοινιά προς τα έξω, προς τα χωράφια, δηλαδή κάθετα σε διεύθυνση προς τον ποταμό. 


Τα σχοινιά κατά μήκος τους, ανάλογα με τις αποστάσεις έφεραν κόμβους!!! Με την βοήθεια των κόμβων μέτρησε ακριβώς τα σύνορα του κάθε αγρού αφού είχε σταθερή απόσταση από τον ποταμό.
Η μέθοδος αυτή, του να υπολογίζεις δηλαδή με ακρίβεια, ονομάστηκε «κομβέω» (=υπολογίζω, μετρώ ακριβώς με την βοήθεια κόμβων).


Αργότερα το πήραν οι Λατίνοι όπου όσοι ήξεραν να εκτελούν μαθηματικές ή αριθμητικές πράξεις, το φώναζαν δυνατά (εξού «κομπασμός»), και ο υπολογισμός σε αυτούς έγινε «combaso»ή «compasso» (υπάρχει και σήμερα όργανο στη ναυσιπλοΐα για υπολογισμό της πορείας του πλοίου κλπ.).


Έκτoτε, από το μετρώ ή υπολογίζω με ακρίβεια compaso προέκυψε η λέξη «computer»!
Στα αγγλικά άραγε πώς λέγεται το computer; Γιατί στα Ελληνικά ξέρουμε!
Περιοδικό «Ελλάνιον Ήμαρ»

Κυριακή 13 Μαρτίου 2016

Κατηγορίες «φαγωμάρας» Ελλήνων

Η Διχόνοια που βαστάει, ένα σκήπτρο η δολερή, καθενός χαμογελάει, «πάρ’ το» λέγοντας «και σύ»
Η αλήθεια δεν μπορεί να συμφέρει τους πάντες. Η αποκάλυψή της ωστόσο είναι απαραίτητη, προκειμένου όλο και περισσότεροι να ξυπνήσουν από την σημερινή μαζική «ύπνωση» των ανθρώπων, τους οποίους έπρεπε να ενώνει ο κοινός εχθρός· ένα σύστημα διαφθαρμένο και «υποχθόνιο». Κάπου εκεί διάσπαρτοι στην μάζα βρίσκονται και οι Έλληνες, με την αιώνια εθνική «φαγωμάρα» να τους ταλανίζει και να μην τους αφήνει να συνεννοηθούν. Ειδικά στις μέρες μας το φαινόμενο αυτό έχει γιγαντωθεί.

Βέβαια ο διχασμός των Ελλήνων κρατάει από πολύ παλιά. Είτε απέναντι στους Πέρσες είτε απέναντι στους Τούρκους, παρότι οι Έλληνες ενωμένοι παρέλυαν τον εχθρό, εν τέλει «φαγώνονταν» δίνοντάς του την ευκαιρία να επιστρέψει δριμύτερος. Μόνο ο Μέγας Αλέξανδρος κατάφερε να ενώσει όλο τον Ελληνισμό, εντός και εκτός σημερινού ελληνικού κράτους, και η τότε διαπλοκή που κυριαρχούσε στην Ασία με βλέψεις και για την Ευρώπη γνώρισε από την καλή το «δια πυρός και σιδήρου» των Ελλήνων. 



Ας κάνουμε όμως μια μικρή αυτοκριτική, ώστε να δούμε εν τάχει τι μας κρατάει σήμερα επί των πλείστων «στα μαχαίρια». Αρχικά ο καθένας από εμάς τα ξέρει όλα. Ο ξερολισμός αποτελεί την πρώτη κατηγορία «φαγωμάρας», καθώς πολύ λίγοι κινούνται με βάση το σωκρατικό «εν οίδα ότι ουδέν οίδα» και αρνούνται να συζητήσουν επί ίσοις όροις με τους συνανθρώπους τους. 



Δεύτερη και κύρια κατηγορία «φαγωμάρας» αποτελούν σαφώς τα κόμματα και οι ιδεολογίες. Στην αρχή υπήρχαν τρία κόμματα που κατάφορα έδειχναν την αφοσίωση Ελλήνων σε ξένα συμφέροντα, αφού μεταξύ τους δεν υπήρχε περίπτωση να τα βρουν: Αγγλικό, Γαλλικό, Ρωσικό. Εν συνεχεία είχαμε Βενιζελικούς και Βασιλικούς και τελικά δημιουργήθηκαν οι δύο πόλοι Αριστερά – Δεξιά, οι οποίοι χωρίστηκαν σε άκρα δεξιά, λαϊκή δεξιά, φιλελεύθερη δεξιά, κομμουνιστική αριστερά, σοσιαλδημοκρατία, ανανεωτική Αριστερά, οικολόγους και πάει λέγοντας. Αλλά και μέσα στα κόμματα υπάρχουν άλλοι διαχωρισμοί: Δεξί αριστερό «φτερό», ομάδες που προτιμούν τον άλφα ή βήτα για αρχηγό, συμφέροντα. Ένας χαμός εν ολίγοις! Σαν μια τεράστια φυσαλίδα, η οποία χωρίζεται με την πάροδο του χρόνου σε μικρότερες και η κάθε μια περιέχει Έλληνες να «πλακώνονται».
Για όποιον τώρα δεν φανατίζεται με την πολιτική, υπάρχουν κι άλλες κατηγορίες «φαγωμάρας» που με χαρά υποδέχονται εγωιστές Έλληνες. Ας πάρουμε τις αθλητικές ομάδες με τους διάφορους συνδέσμους οπαδών να φανατίζουν τα μέλη τους. Μετά έχουμε τις τοπικιστικές διαφορές με κυρίαρχο παράδειγμα την Αθήνα και την Θεσσαλονίκη. 



Άλλη μία κατηγορία «φαγωμάρας», η οποία κρατάει κι αυτή από παλιά είναι εκείνη των «χριστιανών» και των «αρχαιολατρών». Τι κι αν προσπαθούν μερικοί να πείσουν ότι Ελληνισμός και Χριστιανισμός αποτελούν μείγμα στην καρδιά και το μυαλό των Ελλήνων. Αυτά που ενδεχομένως σκόπιμα συνέβησαν στο παρελθόν δίνουν πάτημα για νέο διχασμό. 



Οι πρώτοι Έλληνες που πίστεψαν στα απλά και αληθινά λόγια του Χριστού σφαγιάστηκαν από παγανιστές που είχαν παραφράσει την ελληνική μυθιστορία και την παρουσίαζαν ως θρησκεία. Αντίστοιχοι είχαν σκοτώσει παλαιότερα και τον Σωκράτη. Τελικά ο χριστιανισμός επικράτησε. Τότε κάποιοι δήθεν χριστιανοί πήραν τα ηνία και αποφάσισαν να εξαφανίσουν κάθε τι το ελληνικό. Η λέξη «Έλληνας», ενώ προσδιορίζει έθνος, ταυτίστηκε με την λέξη «ειδωλολάτρης» που παραπέμπει σε θρήσκευμα. Και να σφαγές «Ελλήνων» από σκοταδιστές! Ναοί καταστράφηκαν, η βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας κάηκε, η φιλόσοφος Υπατία φονεύθηκε! Έτσι έγγραφα αλήθειας γραμμένα στην κυρίαρχη γλώσσα, δηλαδή τα Ελληνικά, χάθηκαν και ευτυχώς που Άραβες λόγιοι έσωσαν κάποια και διαθέτουμε ορισμένα ψήγματα του παρελθόντος. Η εν λόγω κατηγορία «φαγωμάρας» Ελλήνων στέρησε στους μεταγενέστερους πλούτο αλήθειας. Και βέβαια η διαμάχη συνεχίζεται και στις μέρες μας. 



Αυτές είναι κάποιες από τις κατηγορίες που κρατούν τους Έλληνες διαχωρισμένους. Αναμφιβόλως υπάρχουν και άλλες μικρότερες, καθόσον ο Έλληνας κάτι θα βρει για να «φαγώνεται». Μόνο αν  βάλουμε την λογική μας να δουλέψει θα οδηγηθούμε στην αλήθεια, η οποία ενώνει και η έρευνά της απαιτεί ανοιχτό μυαλό και διανοητική μετριοφροσύνη, το αντίθετο του ξερολισμού.
Ο Θεός έφτιαξε τον Έλληνα και τον Τούρκο, λέει ένα ανέκδοτο στην γείτονα. Ο Έλληνας είχε πάντα τον πρώτο λόγο, διότι ο Τούρκος αδυνατούσε να τον κάνει καλά. Τότε έπεσε αυτός στα γόνατα και παρακαλούσε τον Θεό: Σε παρακαλώ κάνε κάτι! Θέλω κι εγώ να κυβερνήσω! Τι έκανε ο Θεός; Έφτιαξε άλλον έναν Έλληνα, οι δυο τους φαγώνονταν και επιτέλους ο Τούρκος κυβέρνησε…


Αριστοτέλης: ο πάνσοφος του αρχαίου κόσμου



 
Αριστοτέλης ο Έλληνας φιλόσοφος που εξήγησε στην εποχή του πρακτικά τα πάντα!
Μαθητής του άλλου ογκόλιθου του αρχαιοελληνικού πνεύματος, του Πλάτωνα, ο σταγειρίτης στοχαστής ήρθε στον κόσμο για να αλλάξει καθοριστικά τόσο τη σκέψη και τα γράμματα όσο και την επιστημονική μεθοδολογία.

Ο άνθρωπος που έκανε τη λογική πρόταγμα του φιλοσοφικού κόσμου και ασχολήθηκε -στο πλαίσιο της φυσικής φιλοσοφίας του- με τον περιβάλλοντα κόσμο και τα πλάσματά του δεν χρειάζεται φυσικά συστάσεις.

Πανεπιστήμων, φιλόσοφος, κορυφαίος εκπαιδευτικός και αναμφίβολα ο συστηματικότερος και μεθοδικότερος νους της αρχαιότητας, έμελλε να μεταλαμπαδεύσει το φωτεινό του πνεύμα στον μαθητή του Αλέξανδρο τον Μέγα, ενώ αργότερα θα ίδρυε τη δική του σχολή, το περίφημο αριστοτελικό Λύκειο της Αθήνας, όπου και θα περνούσε στην αθανασία τόσο από το διδασκαλικό του έργο όσο και -κυρίως- από την ασύλληπτη συνθετική ικανότητα της διάνοιάς του.
Το αριστοτελικό σύστημα, με την πρωτοφανή εξηγητική του ρώμη, επιβίωσε της εποχής του και μπόλιασε γόνιμα τη δυτική σκέψη στους αιώνες που θα ακολουθούσαν, διαπερνώντας ταυτόχρονα την επιστημονική σκέψη μέχρι και τα νεότερα τουλάχιστον χρόνια της επιστημονικής επανάστασης.
Αυτός ήταν ο Αριστοτέλης, η κορυφαία μορφή της αρχαίας Ελληνικής σκέψης, σε επίπεδο επίδρασης τουλάχιστον…
Πρώτα χρόνια
Ο Αριστοτέλης γεννιέται περί το 384 π.Χ. στα Στάγειρα της Χαλκιδικής ως γιος του Νικόμαχου, του βασιλικού γιατρού του ηγεμόνα της Μακεδονίας Αμύντα Γ” (πατέρα του Φιλίππου). Για τη μητέρα του, Φαιστίδα, πολύ λίγα είναι γνωστά, πρέπει ωστόσο να ήταν αριστοκρατικής καταγωγής.
Ο Νικόμαχος πέθανε όταν ο Αριστοτέλης ήταν σε νεαρή ηλικία (πιθανότατα και η μητέρα του λίγο αργότερα) και την ανατροφή του μικρού αναλαμβάνει πλέον ο Πρόξενος ο Αταρνεύς, οικογενειακός φίλος και σύζυγος της μεγαλύτερης αδερφής του Αριστοτέλη, Αριμνήστης.
Κοφτερό πνεύμα ήδη από τα μικράτα του, αναγκάζει τον Πρόξενο να τον στείλει στην Αθήνα σε ηλικία 17 ετών (367 π.Χ.) -το αδιαφιλονίκητο ακαδημαϊκό κέντρο του τότε γνωστού κόσμου- για ανώτερες σπουδές. Και φυσικά δεν θα μπορούσε να βρεθεί καλύτερη σχολή για το δαιμόνιο πνεύμα του εφήβου από την Ακαδημία του Πλάτωνα, το κορυφαίο εκπαιδευτικό ίδρυμα της Αθήνας.
Ο Αριστοτέλης θα παραμείνει στο πλευρό του Πλάτωνα για δύο σχεδόν δεκαετίες, κατανοώντας πλήρως τη συλλογιστική του ξακουστού δασκάλου του και αναπτύσσοντας ιδιαίτερη ακαδημαϊκή σχέση μαζί του.
Οι φιλοσοφικές διαμάχες των δύο αντρών ωστόσο σύντομα θα τους έφερναν σε σχετική ρήξη κι έτσι, όταν ο Πλάτωνας πέθανε το 347 π.Χ., ο Αριστοτέλης δεν θα έπαιρνε τη θέση του διευθυντή της Ακαδημίας, παρά το γεγονός ότι δεν υπήρχε όμοιός του σε όλη την Αθήνα και ο Πλάτωνας τον εκτιμούσε όσο κανέναν.
Οι εργασιακές περιπέτειες του Αριστοτέλη θα τον φέρουν πλέον στη μικρασιατική πόλη Άσσο, όπου λειτουργούσε παράρτημα της πλατωνικής Ακαδημίας και ηγεμόνας της ήταν ο παλιός μαθητής του Πλάτωνα και του Αριστοτέλη, Ερμίας.
Ο Αριστοτέλης δίδαξε στη σχολή για τρία χρόνια (347-345 π.Χ.) και επηρέασε καθοριστικά τη διακυβέρνηση του τυράννου Ερμία, έχοντας έτσι δυνατότητα να εφαρμόσει στην πράξη κάποιες από τις φιλοσοφικές και κοινωνικές του απόψεις: το πείραμα πέτυχε και η τυραννία του Ερμία έγινε σαφώς δικαιότερη!
Όντας στην Άσσο, γνώρισε και παντρεύτηκε την ανιψιά του Ερμία, Πυθιάδα, η οποία του χάρισε μια κόρη. Το τραγικό τέλος του τυράννου όμως το 345 π.Χ. αναγκάζει τον Αριστοτέλη να εγκαταλείψει άρον-άρον την πόλη και να περάσει απέναντι, στη Λέσβο, όπου και θα παραμείνει στη Μυτιλήνη μέχρι το 342 π.Χ. γράφοντας και διδάσκοντας…
Δάσκαλος του Αλέξανδρου
Το 342 π.Χ. ο γνωστός πλέον δάσκαλος θα αποδεχτεί την πρόσκληση του βασιλιά της Μακεδονίας Φιλίππου Β” να επιστρέψει στη γενέτειρά του για να διδάξει τον 13χρονο γιο του ηγεμόνα, Αλέξανδρο.
Ο Φίλιππος εκτιμούσε ιδιαίτερα τον Αριστοτέλη και φρόντισε να τον ανταμείψει πλουσιοπάροχα για τις πολύτιμες υπηρεσίες του, την ώρα που ο δάσκαλος, χρησιμοποιώντας ως εκπαιδευτικό μοχλό τα ομηρικά έπη, εμφυσεί στον νεαρό μαθητή του το ελληνικό πνεύμα και την οικουμενικότητά του.
Ο Αριστοτέλης θα παραμείνει στο πλευρό του μαθητή που θα γινόταν κατόπιν γνωστός ως Μέγας Αλέξανδρος για περισσότερα από 6 χρόνια. Κι όταν το 335 π.Χ. ο Αλέξανδρος διαδέχθηκε τον πατέρα του στον θρόνο της Μακεδονίας και επέβαλλε τη μακεδονική ειρήνη στην ελληνική επικράτεια, ο Αριστοτέλης επέστρεψε στην πόλη όπου ανδρώθηκε ακαδημαϊκά για να ιδρύσει τη δική του σχολή…
Λύκειο και προσωπικές περιπέτειες
Στην Αθήνα βέβαια η πλατωνική Ακαδημία, με διευθυντή τον παλιό φίλο του Αριστοτέλη, Ξενοκράτη, συνέχιζε να αποτελεί τη βασική επιρροή της ελληνικής σκέψης.
Με την άδεια λοιπόν του Αλέξανδρου και την απαραίτητη βασιλική χρηματοδότηση, ο Αριστοτέλης εγκαινιάζει τη δική του σχολή, το Λύκειο, βάζοντας στόχο να κλέψει τη δόξα του πλατωνικού ιδρύματος. Με μικρά διαλείμματα, ο σταγειρίτης φιλόσοφος θα περάσει το υπόλοιπο της ζωής του στην αττική πρωτεύουσα, διδάσκοντας, ερευνώντας και γράφοντας.
Το μεγαλοπρεπές οίκημα που ανέγειρε με τις στοές, στις οποίες δίδασκε ο Αριστοτέλης τους μαθητές του περπατώντας και συζητώντας, θα έκανε τους μαθητές του να μείνουν γνωστοί ως «Περιπατητές» (και περιπατητική σχολή, περιπατητική φιλοσοφία, αντίστοιχα).
Οι μαθητές της σχολής ανέλυαν θέματα που κυμαίνονταν από επιστήμη και μαθηματικά μέχρι φιλοσοφία και πολιτική, μιλώντας κυριολεκτικά για όσα μπορούσαν να ειπωθούν ανάμεσά τους, ενώ και η τέχνη αποτελούσε δημοφιλή τομέα διδασκαλίας.
Οι περγαμηνές που συνέτασσαν οι μαθητές με τα ευρήματα των φιλοσοφικών τους ερευνών σύντομα θα δημιουργούσαν μια τεράστια συλλογή παπύρων, κάνοντας το Λύκειο μια από τις πρώτες μεγάλες βιβλιοθήκες του πλανήτη και πρότυπο για την ανέγερση των περίφημων βιβλιοθηκών της Αλεξάνδρειας και της Περγάμου. Επιπλέον, ο Αριστοτέλης συγκέντρωνε μανιωδώς χάρτες και επιστημονικά όργανα, κάνοντας έτσι τη σχολή του κέντρο επιστημονικής έρευνας, ένα σωστό πρώιμο εργαστήριο!
Στα δεκατρία χρόνια που θα παραμείνει ο Αριστοτέλης στην Αθήνα, ταυτόχρονα με τις χρονοβόρες διδακτικές του υποχρεώσεις, θα βρει χρόνο για να συγγράψει το μεγαλύτερο μέρος του κολοσσιαίου έργου του, κάνοντας τους πάντες να διερωτώνται πώς ήταν δυνατόν να προλαβαίνει και να διαπρέπει στα καθήκοντά του;
Ο όγκος των πληροφοριών που συγκέντρωσε και η κριτική του ματιά στον φυσικό κόσμο, τη μεταφυσική, την πολιτική και τη φιλοσοφία συνεχίζουν να προκαλούν εντύπωση. Στο διάστημα αυτό δίδαξε την ωριμότερη φιλοσοφία του, επεξεργάστηκε τα μεγαλύτερα συγγράμματα του, δίνοντας τους οριστικότερη μορφή, και συμπλήρωσε τις επιστημονικές έρευνές του: ήταν αναμφίβολα η πιο γόνιμη περίοδος του φιλοσόφου.
Στην προσωπική του ζωή, ο Αριστοτέλης έχασε τη σύζυγό του Πυθιάδα τη χρονιά που εγκαινίασε το Λύκειό του. Λίγο αργότερα βέβαια θα ξαναπαντρευτεί, αυτή τη φορά την Ερπυλλίδα, που οι ιστορικοί θεωρούν ότι ήταν σκλάβα του-δώρο της μακεδονικής αυλής, την οποία ελευθέρωσε ο φιλόσοφος και παντρεύτηκε λίγο αργότερα. Όπως κι αν έχει η ιστορική αλήθεια, η Σταγειρίτισσα
θα του χάριζε έναν γιο, τον Νικόμαχο, στον οποίο θα αφιέρωνε ο στοχαστής ένα από τα μνημειώδη έργα του, τα «Ηθικά Νικομάχεια».

Όταν βέβαια ο πρώην μαθητής του Αριστοτέλη και κορυφαίος πλέον κατακτητής Αλέξανδρος ο Μέγας θα πέθαινε αναπάντεχα το 323 π.Χ., το αντι-μακεδονικό μένος των Αθηναίων θα έβρισκε αποδιοπομπαίο τράγο στο πρόσωπο του «μακεδονίζοντα» φιλοσόφου: ο Αριστοτέλης κατηγορείται για ασέβεια από το ιερατείο, δεν μένει ωστόσο στην Αθήνα για τη δίκη του, καθώς είχε διακρίνει τα πραγματικά κίνητρα πίσω από τις ανήκουστες κατηγορίες: τα αντι-μακεδονικά αισθήματα που θόλωναν την κρίση των συμπολιτών του.
Καταφεύγει λοιπόν στη Χαλκίδα με την οικογένειά του (είχε ήδη αποκτήσει και την κόρη του, Πυθιάδα), όπου έμελλε να αφήσει και την τελευταία του πνοή: τον Οκτώβριο του 322 π.Χ. θα κλείσει για πάντα τα μάτια ο άνθρωπος που εξήγησε ό,τι έπρεπε να εξηγηθεί, με πιθανότερη αιτία κάποιο στομαχικό νόσημα.
Η σορός του μεγάλου διανοητή θα μεταφερθεί στη γενέτειρά του, τα Στάγειρα της Μακεδονίας, όπου θα γνωρίσει αναρίθμητες τιμές, μέχρι και μήνας του έτους μετονομάστηκε σε «Αριστοτέλειος»! Όσο για την περίφημη σχολή του, συνέχισε να λειτουργεί και μετά τον χαμό του εμπνευστή της, αποτελώντας φάρο γνώσης και έρευνας μέχρι την οριστική παρακμή των ελληνιστικών χρόνων…
Φιλοσοφικό έργο
Το έργο του κορυφαίου στοχαστή έμελλε να γνωρίσει αντίστοιχες περιπέτειες με τον δημιουργό του: την ώρα που οι αλεξανδρινοί υπολόγιζαν την έκταση του έργου του σε 400 περίπου συγγράμματα (κατ” άλλους 200) και ο Διογένης ο Λαέρτιος εκτίμησε το σύνολο των στίχων του σε 440.000(!), το μεγαλύτερο μέρος τους έμελλε να χαθεί οριστικά.
Κατά την προφορική παράδοση των σοφών της εποχής, που δεν έδειχναν ιδιαίτερο μέλημα να δημοσιεύσουν τα κείμενά τους, σώζονται μια σειρά από πρωτότυπα συγγράμματά του Αριστοτέλη, έπειτα από ασύλληπτες περιπέτειες που δεν είναι ωστόσο εδώ ο χώρος να περιγραφούν.
Γνωρίζουμε πάντως ότι οι πρώτες εκδόσεις του έργου του έλαβαν χώρα στη Ρώμη περί το 60 π.Χ., ενώ από το τιτάνιο πραγματικά έργο του σώζονται σήμερα μόνο 47 ολοκληρωμένα βιβλία και πλήθος αποσπασμάτων από άλλα, η γνησιότητα των οποίων όμως αμφισβητείται από την ιστορία των ιδεών.
Το συγγραφικό έργο του Αριστοτέλη χωρίζεται συνήθως σε 3 βασικές κατηγορίες. Η πρώτη περιλαμβάνει έργα εκλαϊκευμένου χαρακτήρα που φέρεται να τα είχε δημοσιεύσει ο ίδιος. Η δεύτερη αφορά σε σημειώσεις και συλλογές υλικού που προορίζονταν για επιστημονικές πραγματείες και η τρίτη έχει να κάνει με τα καθαυτό επιστημονικό του έργο.
Με μόνη εξαίρεση την «Αθηναίων Πολιτεία», ολόκληρο τα σώμα των σωζόμενων έργων του -αν είναι αυθεντικό- ανήκει στην τρίτη κατηγορία. Η γνώση μας για τα υπόλοιπα συγγράμματα στηρίζεται σε αποσπάσματα που μνημονεύονται από αρχαίους συγγραφείς, καθώς και σε τρεις καταλόγους που έχουν περισωθεί από την αρχαιότητα.
Στις πραγματείες του για τη γνώση και τη νόηση (Λογικές Πραγματείες, κατά τη φιλολογική ανασυγκρότηση – Όργανον, κατά τον Αριστοτέλη), καινοτόμοι τομείς στη μεθοδικότητα και την αναλυτικότητα που τους προσέδωσε ο Αριστοτέλης, περιλαμβάνονται τα εμβληματικά «Αναλυτικά Πρότερα», «Αναλυτικά Ύστερα», αλλά και τα «Περί Ερμηνείας», «Κατηγορίες», «Τοπικοί και Σοφιστικοί Έλεγχοι» και «Περί Ειρήνης».
Η φυσική φιλοσοφία του σταγειρίτη πανεπιστήμονα (Φυσικές Πραγματείες) διερεύνησε θεωρητικά και πρακτικά ζητήματα του φυσικού κόσμου, που αποτυπώθηκαν στα «Φυσικά» («Φυσική Ακρόαση»), «Περί Ουρανού», «Περί Γενέσεως και Φθοράς», «Μετεωρολογικά», ενώ το «Περί Κόσμου» θεωρείται σήμερα ψευδεπίγραφο.
Επόμενος σταθμός στην αριστοτελική συλλογιστική η ψυχή και οι εκφάνσεις της (Ψυχολογικές Πραγματείες – Ανθρωπολογία), όπως αυτή διερευνήθηκε εξονυχιστικά στα «Περί Ψυχής», «Περί Αισθήσεως και Αισθητών», «Περί Μνήμης και Αναμνήσεως», «Περί Ύπνου», «Περί Εγρηγόρσεως», «Περί της Μαντικής της εν τοις Ύπνοις», «Περί Μακροβιότητος και Βραχυβιότητος», «Περί Ζωής και Θανάτου» και «Περί Αναπνοής». Στο «Περί Πνεύματος» αμφισβητείται πλέον από τη φιλολογική έρευνα η πατρότητα του συγγραφέα.
Ο Αριστοτέλης ασχολήθηκε εξονυχιστικά και με τη βιολογία, με τις έρευνές του να απαθανατίζονται στα Βιολογικά (Βιολογικές Πραγματείες), αν και κάποια θεωρούνται νόθα έργα. Το μόνο που γνωρίζουμε από τον ίδιο τον φιλόσοφο και από τις αναφορές του είναι το ευχάριστο έργο με τον τίτλο «Περί Θαυμασίων Ακουσμάτων», του αποδίδονται ωστόσο με σχετικές επιφυλάξεις και τα «Περί Ζώων Ιστορίας», «Περί Ζώων Μορίων», «Περί Ζώων Πορείας», «Περί Ζώων Κινήσεως», «Περί Ζώων Γενέσεως», ενώ το «Περί Φυτών» θεωρείται πια ψευδεπίγραφο.
Στα Πολιτικά του, που είναι χωρίς καμιά αμφιβολία έργο του Αριστοτέλη, εντάσσονται τα 9 βιβλία των «Πολιτικών», η «Αθηναίων Πολιτεία» και τα δύο συγγράμματα των «Οικονομικών», αλλά και μια συλλογή από ιστορικά γεγονότα που με μορφή παραδειγμάτων επεξηγούν διάφορα οικονομικά σχήματα. Τα έργα του αυτά αποτελούν ακόμα και σήμερα άξονα αναφοράς στις πολιτικές επιστήμες.
Στη συλλογή των 12 συγγραμμάτων που εντάσσονται στον γενικό τίτλο «Μετά τα Φυσικά» (αυτό που αποκαλούμε σήμερα μεταφυσική), ο Αριστοτέλης εξετάζει τις πρώτες αρχές του κόσμου αλλά και τη φύση όλων των όντων (καθαρή οντολογία).
Και βέβαια μας κληροδότησε τη «Ρητορική» και την «Ποιητική» (με το δεύτερο μέρος της να έχει χαθεί οριστικά), ενώ στις Ηθικές Πραγματείες του περιλαμβάνονται τα μνημειώδη «Ηθικά Νικομάχεια» και «Ηθικά Ευδήμεια», κολοσσιαίες αναφορές στον φιλοσοφικό τομέα της ηθικής που καμιά σύγχρονη αναφορά δεν μπορεί να αγνοήσει!
Πράγματι μίλησε για τα πάντα και ανάγκασε έτσι κάθε κατοπινό φιλόσοφο να αντιπαρατεθεί πρώτα και αποφασιστικά με την αριστοτελική σκέψη πριν ξεδιπλώσει τις δικές του φιλοσοφικές έρευνες…
Κληρονομιά
Αν υπάρχει ένας φιλόσοφος που κυριάρχησε στη σκέψη του δυτικού κόσμου σε όλες τις περιόδους της μετέπειτα ιστορίας του, αυτός είναι αναμφίβολα ο Αριστοτέλης. Το σύστημά του που εξηγούσε τον φυσικό κόσμο συνέχισε να λειτουργεί στο περιθώριο του χριστιανικού Μεσαίωνα, καθώς οι πρακτικές ανάγκες καλούσαν σε μεθοδικές λύσεις, τις οποίες ο αρχαίος έλληνας σοφός παρείχε απλόχερα. Η δύναμη του αριστοτελικού σύμπαντος θα μπόλιαζε μάλιστα και την εκκλησιαστική σκέψη, μέσω της επίδρασης που άσκησε σε θεολόγους όπως ο Θωμάς ο Ακινάτης και ο Αλβέρτος ο Μέγας.
Ταυτόχρονα, ο Αριστοτέλης θεμελίωσε θεματολογικά και μεθοδολογικά πολλούς κλάδους του επιστητού, ενώ από την κριτική στάση που θα αντιμετώπιζαν το έργο του οι πρωτεργάτες της νεότερης φιλοσοφίας και φυσικής επιστήμης, όπως ο Γαλιλαίος, ο Καρτέσιος κ.λπ., καθώς αργότερα και ο Καντ, θα γεννιόταν πράγματι η σύγχρονη επιστήμη και η φιλοσοφική πειθαρχία…

Τετάρτη 2 Μαρτίου 2016

Πόσοι ήταν οι μνηστήρες της Ωραίας Ελένης με τη θεϊκή ομορφιά πριν καταλήξει στον Μενέλαο και τελικά ερωτευτεί τον Πάρη; Ποια ήταν η αληθινή Ωραία Ελένη;

 
 Ένα από τα πλέον τραγικά πρόσωπα της Μυθιστορίας μας, το οποίον έχει ταυτισθεί με την αιτία του Τρωϊκού πολέμου, είναι η Ελένη, η σύζυγος του Μενελάου, η αποκαλούμενη και Ωραία Ελένη!

 Ένα από τα πλέον τραγικά πρόσωπα της Μυθιστορίας μας, το οποίον έχει ταυτισθεί με την αιτία του Τρωϊκού πολέμου, είναι η Ελένη, η σύζυγος του Μενελάου, η αποκαλούμενη και Ωραία Ελένη!



Αν ανατρέξουμε στην Μυθολογία, θα εύρουμε τις ακόλουθες πληροφορίες δι’
αυτήν: Ήταν κόρη του Διός και της Λήδας, ή κατά μίαν άλλην εκδοχήν, του Διός και της Νεμέσεως, ή ακόμη φέρεται και ως κόρη του Διός και της Αφροδίτης. Σαν επίσημος πατέρας της, φέρεται ο Τυνδάρεως, βασιλεύς του Άργους.
Είχεν αδελφούς από την Λήδα τους Διόσκουρους Κάστορα και Πολυδεύκην, την Τιμάνδρα, την Κλυταιμνήστρα και την Φιλονόην.
Η Ελένη, ήταν ξακουστή διά την θεϊκήν ομορφιά της. Όταν ήταν ακόμη μικρή, την απήγαγεν ο Θησεύς με την βοήθειαν του Πειρίθου και την έκρυψεν στις Αφίδνες της Αττικής, αναθέτοντας την φροντίδα της στην μητέρα του Αίθρα. Κάποτε όμως που ο Θησεύς έλειπε στον Άδη, τα αδέλφια της οι Διόσκουροι την ελευθέρωσαν, αφού κατέλαβαν τις Αφίδνες και η Ελένη επέστρεψε στο Άργος, με την φήμη της πλέον περιζήτητης νύφης σε όλην την Ελλάδα. Ήταν όμως έγκυος από τον Θησέα και εγέννησε την Ιφιγένεια, την οποία παρέδωσε στην αδελφή της Κλυταιμνήστρα σύζυγο του Αγαμέμνονος, διά να την μεγαλώσει.



Σαν μνηστήρες της φέρονται οι πλέον επιφανείς Έλληνες βασιλείς και βασιλόπαιδες. Μεταξύ αυτών διακρίνονται οι Ήρωες: Οδυσσεύς του Λαέρτη, Διομήδης του Τυδέως, Αντίλοχος του Νέστωρος, Αγαπήνωρ του Αγκαίου, Σθένελος του Καπανέως, Αμφίλοχος και Αλκμαίων του Αμφιάραου, Αμφίμαχος του Κτέατου, Θάλπιος του Εύρυτου, Θόας του Ανδραίμονος, Ιδομενεύς του Δευκαλίωνος, Μενεσθεύς του Πετεού, Κλυτίος του Έρυτου, Μέγης του Φυλέως, Σχεδίος και Επίστροφος του Ιφίτου, Πολύξενος του Αγασθένη, Πηνέλεως του Ιππαλκίμου, Αίας του Οϊλέως, Λήιτος του Αλέκτορος, Ασκάλαφος και Ιάλμενος του Άρεως, Εύμηλος του Αδμήτου, Ελεφήνωρ του Χαλκόδοντος, Πολυποίτης του Πειρίθου, Ποδαλείριος και Μαχάων του Ασκληπιού, Φιλοκτήτης του Ποία, Ευρύπυλος του Ευαίμονος, Πρωτεσίλαος του Ιφίκλου, Μενέλαος του Ατρέως, Αίας και Τεύκρος του Τελαμώνος, Λεοντεύς του Κόρωνος, Λυκομήδης του Κρείονος, Μηριόνης του Μώλου, Πολύξενος του Αγασθένους, Πρόθοος του Τενθρεδώνος, Τληπόλεμος του Ηρακλέους, Φείδιππος του Θεσσαλού και Πάτροκλος του Μενοιτίου.



Από τους μνηστήρες αυτούς, παντρεύτηκε τον Μενέλαο, βασιλέα της Σπάρτης και απέκτησε μαζί του την Ερμιόνη και τον Ιππόστρατο. Όλοι οι υποψήφιοι μνηστήρες είχαν δεσμευθεί με όρκο, ότι θα δεχθούν την επιλογήν της και θα συντρέχουν πάντα το ζευγάρι, όταν έχει την ανάγκη τους.

Με την συνέργεια της Αφροδίτης, ερωτεύτηκε τον Πάρι, τον υιό του Πριάμου, βασιλέα της Τροίας, όταν αυτός επισκέφθηκε την Σπάρτην και τον ακολούθησε στην Τροία, πυροδοτώντας τοιουτοτρόπως με την πράξιν αυτήν την έναρξιν του Τρωϊκού πολέμου. Μετά τον θάνατό του, φέρεται ότι πανδρεύτηκε τον αδελφό του Δηίφοβο και όταν η Τροία εκπορθήθηκε, ακολούθησε τον Μενέλαο στην Σπάρτην, όπου έφθασε ύστερα από περιπέτειες οκτώ χρόνων. Σύμφωνα με κάποιον άλλον μύθο, ο Μενέλαος γυρίζοντας μόνος από την Τροία, έφθασε στην Αίγυπτο, όπου συνάντησε την πραγματική Ελένη, η οποία του εκμυστηρεύτηκε ότι η Ωραία Ελένη, διά την οποίαν πολεμούσαν δέκα χρόνια, δεν ήταν η πραγματική, αλλά ένα ψεύτικο είδωλό της.



Ανεξαρτήτως όμως με την ιστορικότητα του προσώπου της Ελένης, κωδικοποιούνται γύρω από την ιστορία της πολλά και πολυεπίπεδα κρυφά νοήματα, τα οποία ο κάθε αναγνώστης του μύθου, καλείται να αποσυμβολίσει με την προσωπικήν του προσέγγισιν. Έναν τέτοιον μερικόν αποσυμβολισμόν θα επιχειρήσω να κάνω κι εγώ, με την επίγνωση, ότι είναι καθαρά υποκειμενικός και ως εκ τούτου, ούτε μοναδικός, αλλά ούτε και αδιαμφισβήτητος μπορεί να χαρακτηρισθεί.

Και πρώτον θα ξεκινήσω από την έννοια, την οποίαν υποδηλώνει το όνομα Ελένη. Η λέξις Ελένη φαίνεται ότι ετυμολογείται από την δασυνόμενη ρίζα (ελ–), η οποία δηλώνει την φωτεινότητα, και την βεβαιωτικήν ή συσσωρευτική κατάληξιν (–νη). Κατά μίαν άλλην παρεμφερή ετυμολογία, μπορεί να συντεθεί από την ρίζα (ελ–), την πρόθεση (εν) και την θυλικήν κατάληξιν (–η).



Και στις δύο περιπτώσεις το όνομα Ελένη δηλώνει το πολύ φωτεινό όν ή το φωτεινό εσωτερικώς όν.

Με την ετυμολογικήν αυτήν προσέγγισιν του ονόματος και με το γεγονός ότι η Ελένη είχεν ως επίδοξους διεκδικητές της συζυγίας της, όλους σχεδόν τους γνωστούς ήρωες της εποχής των Τρωϊκών, όπως και με το γεγονός, ότι η ωραιότης αυτής κρατούσε τουλάχιστον δύο γενεές (από την εποχή του Θησέως έως και το τέλος του Τρωϊκού πολέμου), κάνω την σκέψιν, ότι ίσως πίσω από το όνομα της Ελένης, να μην απεικονίζεται μόνον ένα φυσικόν πρόσωπο, αλλά να υποκρύπτεται και ένα ιδεατόν σχήμα, πολύ επιθυμητόν, το οποίον απετέλεσε το αντικείμενον της διεκδικήσεως, τόσον των Ελλήνων Ηρώων, όσον και του ανταγωνιστού της εποχής, δηλαδή των Τρώων!
Αλλά ενώ οι Έλληνες το διεκδίκησαν έντιμα και συμμορφώθηκαν στην θέλησίν του, ορκιζόμενοι μάλιστα να το υπερασπίζονται, όταν κινδυνεύει, ο εκπρόσωπος της Τροίας, Πάρις, το έκλεψε και το μετέφερε στην πατρίδα του, όπου παρά τις αντιρρήσεις κάποιων εχεφρόνων Τρώων, δεν του απαγορεύτηκε τελικά η κατοχή του, ακόμη και από τον βασιλέα Πρίαμο! Ποιό λοιπόν μπορεί να είναι το ιδεατόν, λαμπερόν σχήμα, το οποίον έκλεψεν, ο Πάρις από την Σπάρτην (την διάδοχο των Μυκηνών) και το οποίον δεν ανέχθηκαν οι Έλληνες;



Όχι χωρίς επιφυλάξεις, θα εικάσω, ότι το αντικείμενον της κλοπής, ήταν σε κάποιο επίπεδο η ηγεμονία της Ελλάδος στον ευρύτερο χώρο της λεκάνης της ανατολικής Μεσογείου και του Ευξείνου Πόντου! Αυτή η ηγεμονία, ήταν θεόσταλτη (κόρη του Διός), είχε πολύ μεγάλη λαμπρότητα (Ελένη), την οποίαν ποθούσαν και απολάμβαναν εκείνοι, οι οποίοι την είχαν, και την οποίαν με την βοήθεια της Αφροδίτης, (δηλαδή των αισθήσεων και όχι της λογικής της Αθηνάς, ή των ψυχικών αρετών της Ήρας) έκλεψεν ο Πάρις. Επί πλέον διατηρούσε την αίγλη της (Ωραία Ελένη) τουλάχιστον δύο γενεές, από την εποχή του Θησέως (Αργοναυτική εκστρατεία) και μέχρι την λήξη του Τρωϊκού πολέμου. Η επαναφορά δέ της ηγεμονίας της περιοχής στην Ελλάδα έγινε περιπετειωδώς και μετά από οκτώ χρόνια, πράγμα το οποίον μπορεί να σηματοδοτεί την ταραχώδη περίοδο ανασυγκρότησης των Ελληνικών δυνάμεων, μετά τα δύσκολα χρόνια του Τρωϊκού πολέμου.
Εξ άλλου, η απαγωγή της Ωραίας Ελένης σε νεαρή ηλικία από τον Θησέα και η μεταφορά της στην Αττική, μπορεί να σημαίνει την ανάληψη της ηγεσίας του
Ελληνισμού από τον Θησέα και την μεταφορά της έδρας της στην Αττική, δι’ όσον διάστημα βασίλευε εκεί αυτός, μέχρις ότου οι Διόσκουροι την επανέφεραν πάλι στην Πελοπόννησον. Τόκος της σχέσεως της Ελένης και του Θησέως η Ιφιγένεια, το άριστον δηλαδή γένος των Ελλήνων, παρεδόθη στην κηδεμονία του φέροντος το σκήπτρον του Διός, βασιλέως των Μυκηνών, Αγαμέμνονος, διά να το προστατεύει και να φροντίζει δι’ αυτό.
Η παραλλαγή δε του μύθου, η οποία αναφέρεται στην απαγωγή, όχι της πραγματικής Ελένης, αλλά ενός ψεύτικου ειδώλου της, ίσως δεικνύει το γεγονός, ότι ποτέ οι Έλληνες δεν απώλεσαν ουσιαστικά την ηγεμονία τους στην περιοχή, ακόμη και όταν οι Τρώες νόμιζαν ότι τα είχαν καταφέρει!


Εκτός τούτων όμως, και σε ένα δεύτερο επίπεδο, στον μύθο της Ωραίας Ελένης, ευρίσκουν εφαρμογή τα καταστροφικά αποτελέσματα, τα οποία μπορεί να επιφέρει διά τους πρωταγωνιστές και το περιβάλλον τους, ο παράφορος, αλλά στηριγμένος μόνον στην εξωτερικήν όψιν και όχι σε βαθύτερες της ψυχής και της λογικής ζώνες, Έρως. Έτσι η Ελένη γρήγορα κουράζεται από τον Πάρι, όταν
ανακαλύπτει ότι του λείπει η γενναιότης και ότι η παραμονή της στην Τροία την έχει μεταμορφώσει, σύμφωνα με τον Αισχύλο, από Ελένη (φωτεινή) σε έλανδρον (καταστρέφουσα τους άνδρες). Ο δε Πάρις, από δειλία και υπερβολική και άλογη προς την Ελένη εξάρτησιν, δεν παρευρίσκεται στην πρώτη γραμμή της μάχης, αλλά στα μετόπισθεν, ή εντός των τειχών. Και ενώ ο αδελφός του Έκτωρ, αποχαιρετά την σύζυγό του Ανδρομάχη, βαδίζοντας γενναία προς τον θάνατο, αυτός κρύπτεται στον κοιτώνα της Ελένης. Ένας τέτοιος Έρως είναι καταδικασμένος να αποτύχει και να δημιουργήσει μεγάλα δεινά! Διότι ο Έρως όπως και ο Θάνατος, σαν τελεσίδικες πράξεις των κύκλων ολοκλήρωσης της Ψυχής, απαιτούν πάνω απ’ όλα γενναιότητα!

Κλείνοντας αυτό το κείμενο, θα έλεγα ότι διά τους Έλληνες, πάντα θα υπάρχει μία Ωραία Ελένη, ένα απείρου κάλλους και λαμπρότητος πρότυπον, ένα ύψιστον ιδανικόν, διά το οποίον θα αξίζει να αγωνίζονται και να θυσιάζονται, προκειμένου να μην το απωλέσουν! Αυτή η Ελένη, η συνυφασμένη άρρηκτα με την Ελλάδα, όπως και το όνομά της μαρτυρεί, θα φλογίζει διαχρονικά τις καρδιές τους και θα τους κάνει να μεγαλουργούν!
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
Floating Vertical Bar With Share Buttons widget by Making Different